Çok Özledim.. Böyle baslamamalıydı biliyorum.. ya da böyle bitmemeliydi.. belki de her ikisi… sebebi sensin kararsızlıgımın.. karanligimin.. nasıl ki aydınlıklarımın sebebiysen..tekrar ısıgım ol gel gecelerime.. yeniden sevebilir misin peki? Ama öyle ya ; unutmusum beni hic sevmedigini.. Gönlünde “öylesine” yer almıs ve zamanı bittiginde tükenip yok olmus diger gecici heveslerinden biri oldugunu bunun da.. ne garip hayat.. sen onun icin gözyasi dökerken, onun bi baskası icin aynı duyguyu yasıyor oldugunu bilmek.. bunu bile bile vazgecmemek.. vazgecememek.. mutlu olması icin onu hür bırakabilecek kadar yürekli olmak.. hm? Ne dersin yüregim? Sence ne yapman gerektigini gercekten biliyo musun? Onu mu dinleyeceksin? Yoksa kendi sesini mi? Hani derler ya yüreginin götürdügü yere git diye.. insan istenmedigi yerde ne kadar kalabilir? Hadi zorladı kaldı diyelim peki kalıcı olabilir mi sence orda? Yasananlara sunger cekmeyi basarabilir miyiz dersin ? inan bilmiyorum.. öylesine biçareyim ki..

emin olamamak.. bugün sevdigini dusunup yarin yanildigini dusunmek.. ikilemler icinde huzunlerle mutlulugu aynı kucakta tasimak.. huzurlu uyudugun gecenin sabahında mutsuz uyanmak.. butun bunları ne kadar tasiyabilirim sence söyle sevdigim .. agir degil mi bu yuk bana ? sırtımı sana dayamadan nasıl karsi koyarım tum bu zorluklara? Gucum yeter mi sensiz bu koca dunyayla basa cıkmaya ?

peki ya anlamakta gucluk cektigim bu umursamazlık neden? Butun kapilarin sadece sen istediginde kapanıp istedigin zaman acilmayacagini bi gün ögrenir misin dersin? Kaldı ki her defasında yeniden insa etmek zorunda kaldıgım kalın duvarlar örüyorum etrafıma.. kimse yok o kalede senin anıların,yüregim ve benden baska… daha fazla aci yok.. ama her donusunle yıkıldı kalemin surları.. daha fazla acı doldu icine.. kabuk baglamaya yuz tutan yaralar bikac guzel sozcugune mi kandi? Actıgın yaraların Yeniden kanadıgını gormek nasıl bi duygu peki?

“Sil bastan baslamak gerek bazen.. hayatı sıfırlamak.. “ hata mıydı tüm bu olanlar? Sil bastan baslamalarım? beni korumaya calistigini bildigim dostlarıma karsı koyusum neden? Beni benden daha mı iyi tanıyorlar ? Dikkatli olmami söyleyen, her defasında beni frenlemeye calisan sevdiklerim.. Dinlemeyislerim.. umursar gibi yapip icten ice bildigimi okuyusum.. 

Belki de fazlasıyla saf halimle sevdim seni.. Farkında oldugum konuların bile farkında degilmisim gibi davranıp kendimi kandırdım ve canımı senin kadar kendim de yaktım.. dusundugum gibi olmaması icin uzun süre yalvardım Allah‘a.. peki ama neden? Bu sorudan her defasında daha fazla korktum,alacagim cevabın yuregimi incitecegini bile bile duymak istiyorum,neden? –mis gibi yapmak yakıstı mı bu sevdaya? Varacagi nokta bu muydu?

Verilen kararları bile bile aksine inanmayi öyle cok istiyorum ki bu aralar.. elimden gelseydi zamani tersine cevirmek isterdim ben de herkes gibi.. Yapilan hataların tekrarlanmaması icin degil, ayrilik surecinde yasananların unutulmus olması icin.. ama her zamanki gibi sebep-sonuc iliksisini umursamadan kendi bildigini okuyacaksın degil mi, yine nedenine degil sonucuna bakacak ve “ama oldu” cümleleriyle bi ket daha vuracaksın umutlarıma.. bense sessiz sedasız bi kıyıda olan biteni gözlemliycem yalnızca.. Garip iste.. demistim..

Benimki boylesine garip bir sevda.. bekleyislere gebe..

Ama unutma yarim.. her bekleyis sahildeki dalga misali alip goturdu umuda dair biriktirdigim kum tanelerini icimden..

vazgeçememek ve acıyla yokluğuna katlanmak sevginin asıl anlamı bu olsa gerek. harikaydı yüreğine sağlık..