|
|
|
“Hâlâ”dýr Aradýðýn!.. |
Sana kýrgýn olmak isterdim zaman zaman... Sana kýrgýn olmayý hakedecek kadar hukukum olmasýný yani üstünde!
Ve; “Unuttuðumu zannetme” diyemeyeceðin mesafelerde olmak isterdim sana...
Yani; beni “unutma ihtimalinin” bile olamayacaðý mesafelerde!
Bilirim, seversin beni.
“Bilirim” sadece, çünkü öyle söylersin!..
Ama soluyamam... Ama dokunamam... Ama yaþayamam...
Bilirim, seversin beni;
Odandaki lambanýn açma anahtarýna iliþtirdiðin bir kartpostal gibi!..
Ben, güze bakan aðaçlar gibi meyvelerimi dökmeye baþlamýþsam dibime...
Ve ben de “senin gibi” sevmeye baþlamýþsam artýk...
Ve ben de sana demeye baþlamýþsam; “Ben de unutmadým seni!..”
Bir mevsimi tüketmiþ demektir tarlalar; ekilmeden, dikilmeden, sulanmadan ve gübrelenmeden...
Halbuki kýsýr mevsimlere gebedir tüketilmiþ her mevsim!
Yýllar, kenarda bekler; geceye doðru giden trenleri gözleyen çocuklar gibi...
Yollar, dürmededir artýk kendini!
Ve hatýralar süpürülmededir hafýzalardan; “artýk” paylaþýlmayanlara yer açýlsýn diye!..
Bilirim tabii ki unutmadýðýný...
Unutmayýþýmdan bilirim.
Bilirim, seversin hâlâ beni; çünkü sevmek
“Hâlâ”dýr iþte, hâlâ aradýðýmýz delîl!
Sana kýrgýn olmak isterdim aslýnda, zaman zaman...
Yani üstünde, sana kýrgýn olmayý hakedecek kadar hukukum olmasýný!
Ve; “Unuttuðumu zannetme” diyemeyeceðin mesafelerde olmak isterdim sana...
Yani; beni unutma ihtimalinin bile olamayacaðý mesafelerde!
|
|
Muammer Erkul
|
|
|
