yaşamadan anlayamayan o koca güruhun bir parçasıyken ne güzeldi hayatım.. sen yokkenden az evvel; yani sen varken ama ben benken...kaybeden ben miyim?
geçip giden her günle; kararan her akşamüstüyle kendimden az daha uzaklaşarak; artık hayatını nereye götüreceğini; kime vereceğini bilemeden yaşayarak seni özlüyorum.. ama sana "gel" diyemiyorum... her şey o kadar boş geliyor ki; kendimi kaldırıp atsam; kafamı klozete soksam; yollara düşüp divane olsam..
hep soracaklar;
'o nasıl?'
sen de hep aynı cevabı ver ben yokken; 'iyi' de...
her günüm birbirine benziyor; soran olursa hep "iyi" diyorum.. "yorgunum sadece"
onları inandırıyorum ama kendimi inandıramıyorum.....
