Gözlerindeki Gözlerimin Körlüğüyle,
Kulaklarındaki Sesimin Sessizliğiyle,
Avuçlarındaki Ellerimin Teriyle,
Burnumdan Gitmeyen Kokunun Cazibesiyle,
Hiç Farkında Olamadan,
Kapıldığım Rüzgar (Sen) Başlamıştı Pullarımı Dökmeye…

Son Zamanlarımda,Rüzgar Öyle Sert Ve Savurgandı Ki…
Önce Pullarımı Döktü Yere,
Ardından,Hep Uçayım Diye Verdiği Kanatları,
Söktü Attı Bedenimden,Emanetimdi Diye…

Uçmaya Başladığım Andı Tamda,
Mutluluk Getiren Bir Cinayetin Ardında…
Senin Diye Verip,Emanetim Diye Aldıklarınla,
Ve Hiç Dinmeyen Rüzgarınla Düşüyorum Sonsuza…

Gözlerinde İdam Ettiğim Yalnızlığımın Cesedine Sarılıyorum Şimdi,
Düşürüp Öldürdüğün Senin Kelebeğindi…
Son Gözlerime Bakıp Ta Gördüğün Gerçek,
Kelebeğinin Celladının Ta Kendisiydi…

Direnç Emre MERT